طعم سرد زندگی

رویای من کجا خوابیده ای؟

خسته ام از این همه شب بیداری

پ.ن: دل هم تمام شدنیست؟

دیوونه ی نگاهتم.وقتی بهت زل می زنم

با شوخیا و خنده ها . می خوام بهت پل بزنم

می خوام بگم حقیقت رو . بگم چقدر دوستت دارم

دلم می خواد بفهمی که . واسه تو کم نمیذارم

از بابت اشکای تو . دلم پشیمونه هنوز

تورو خدا تو آتیشه .حرفای تند من نسوز

حرفای قلب من هنوز. بهت می گه که عاشقه

رنگه دوتا گونه ی من. با گفتنش شقایقه

وقتی که حرفی می زنی . دلم سراپا آتیشه

می خواد بدونه آخره. حرفه دل تو چی میشه

دلم برات اسیر و . اسارتش بی انتهاست

پایان عشق منو تو . نبودنه خود خداست

با خویشتن در جنگم...

از خود عبور می کنم..

تو آن سوی من ایستاده ای...

نو آن سوی آتش ایستاده ای...

ولبخند می زنی...

ولبخند تو آنقدر بها دارد

که به خاطرش از آتش بگذرم...

من طلا خواهم شد!!!

می دانم...!

پ.ن:چه عبور سنگینی دارد نعش کش زمان در شب...

پ.ن:یه حس عجیب دارم به این متنم...

پ.ن:تورو با تمام وجودم از لابه لای کلمه هاش حس میکنم...

پ.ن:....

وبه آسمان پرید...

وهرچقدر بالا و بالاتر رفت!!

بزرگ و بزرگتر شد!!!

در ابتدا گنجشکی بود...

سپس چکاوکی...

وپس از آن عقابی...

سپس گسترده همچون ابر بهاری!!

و از آن پس آسمان پرستاره سرشار از عطر پرنده...

از قلب من...

به آسمان پرید...

پرنده ای که...

وهمچنان که پرواز می کرد!!!

بزرگ شد... و وسعت گرفت...

هم اینک...آسمان را سراسر سفر کرده است!!

اما آن پرنده هنوز قلب مرا ترک نکرده است...

                                                                                        "مسافر"

پ.ن:امروز روز میلاد کسی هستش که این وبلاگ به خاطر اون متولد شده...

پ.یه روز کنار تو بهت میگم روزت مبارک نفس من...

                            "دوستت دارم"

دارم ثانیه شماری میکنم تا بیایی و آرومم کنی...

زندگی من اگه نبودی این عشق هم نبود...

اگه نفست نبود واسه زندگیم لحظه هام بی معنی میشدن...

۱ روز مونده که قدم بذاری به این دنیایی که قشنگیش با تو بودنه...

عشق تو توی وجودم

عشق تو گرمی شبهام

مثل یک راز نگفته

شعله میکشه رو لبهام

"چشمانت را ورق بزن شاید در گوشه ای از آن مرا به یادگار کشیده باشی"

پ.ن:دلم بدجوری هواتو کرده...

شب عروسیه:آخر شبه،خیلی سر و صدا هست.                                                            میگن عروس رفته تو اتاق لباساشو عوض کنه اما هر چی منتظر شدن برنگشته،درو هم قفل کرده.                                                                                                                            داماد سراسیمه پشت در راه میره.داره از نگرانی و ناراحتی دیوونه می شه.                  مامان و بابای دختره پشت در داد میزنند: مریم،دخترم،درو باز کن. مریم جان سالمی؟؟؟ آخرش داماد طاقت نمیاره با هر مصیبتی شده در رو می شکنه و میرن تو.                       مریم ناز مامان بابا مثل یه عروسک زیبا کف اتاق خوابیده.لباس قشنگ عروسیش با خون یکی شده،ولی رو لباش لبخنده!                                                                                             همه مات و مبهوت دارن به این صحنه نگاه می کنن.کنار دست مریم یه کاغذ هست، یه کاغذی که با خون یکی شده.                                                                                                     بابای مریم میره جلو،هنوزم چیزی را که میبینه باور نمی کنه،با دستایی لرزان کاغذ رو برمیداره، بازش می کنه و می خونه :

سلام عزیزم.دارم برات نامه می نویسم.آخرین نامه ی زندگیمو.آخه اینجا آخر خط زندگیمه. کاش منو تو لباس عروس می دیدی.مگه نه اینکه همیشه آرزوت همین بود؟                     علی جان دارم میرم.دارم میرم که بدونی تا آخرش رو حرفام وایسادم.                               می بینی علی بازم تونستم باهات حرف بزنم. دیدی بهت گفتم باز هم با هم حرف می زنیم؟ ولی کاش منم حرفای تو رو می شنیدم.دارم میرم چون قسم خوردم،تو هم خوردی،یادته؟ گفتم یا تو یا مرگ،تو هم گفتی،یادته؟                                                                              علی تو اینجا نیستی،من تو لباس عروسم ولی تو کجایی؟                                               داماد قلبم تویی،چرا کنارم نمیای؟                                                                                  کاش بودی می دیدی مریمت چطوری داره لباس عروسشو با خون رگش رنگ می کنه.     کاش بودی و می دیدی مریمت تا آخرش رو حرفاش موند.                                                 علی مریمت داره میره که بهت ثابت کنه دوستت داشت.                                                   حالا که چشام دارن سیاهی میرن،حالا که همه بدنم داره می لرزه،همه زندگیم مثل یه سریال از جلوی چشام میگذره.                                                                                      روزی که نگاهم تو نگاهت گره خورد،یادته؟روزی که دلامون لرزید،یادته؟روزای خوب عاشقیمون،یادته؟نقشه های آیندمون،یادته؟                                                                    علی من یادمه،یادمه چطور بزرگترامون همونهایی که همه زندگیشون بودیم پا روی قلب هردومون گذاشتن.                                                                                                        یادمه روزی که بابات از خونه پرتت کرد بیرون که اگه دوستش داری تنها برو سراغش.      یادمه روزی که بابام خوابوند زیر گوشت که دیگه حق نداری اسم مریم رو بیاری.               یادته اونروز چقدر گریه کردم؟تو اشکامو پاک کردی و گفتی گریه می کنی چشات قشنگتر می شه.می گفتی که من بخندم.                                                                                          علی حالا بیا ببین چشام به اندازه کافی قشنگ شده یا بازم گریه کنم؟؟؟                          هنوز یادمه روزی که بابات فرستادت شهر غریب که چشات تو چشای من نیفته ولی نمی دونست عشق تو،تو قلب منه نه تو چشام.                                                                           روزی که بابام ما رو از شهر و دیار خودمون آواره کرد چون من دل به عشقی داده بودم که دستاش خالی بود.که واسه آیندم پول نداشت.ولی نمی دونست آرزوهای من تو نگاه تو بود نه تو دستات.                                                                                                                      دارم به قولم عمل می کنم.هنوزم رو حرفم هستم یا تو یا مرگ.                                        میدونم اگه الان پامو از این اتاق بذارم بیرون دیگه مال تو نیستم،دیگه تو رو ندارم.              علی من نمی تونم ببینم به جای دستای گرم تو،دستای یخ زده ی غریبه ای تو دستام باشه. همین جا تمومش می کنم.واسه مردن دیگه از بابام اجازه نمی خوام.                               وای علی کاش بودی و می دیدی رنگ قرمز خون با رنگ سفید لباس عروس چقدر بهم میان! عزیزم دیگه نای نوشتن ندارم.دلم برات خیلی تنگ شده.میخوام ببینمت.دستم می لرزه.طرح چشات پیش رومه.علی دستمو بگیر. منم باهات میام ....

ممنونم از حضورت تو کلبه باهم بودنمون...

همین که جای پاهات اینجا روی وبم مونده واسه من یه دنیا ارزش داره...

لطف شما همیشه شامل حال من بوده و هست از طرف م....

باتمام علاقه ای که بهتون دارم این دسته گل رو از راه دور تقدیمت میکنم:

این سوی داستان من وتو هستیم وآن سوی دیگر سرنوشت!

این سو دستها در دست هم است و آن سو عاقبت این عشق!

به راستی آخر این داستان چگونه است؟؟؟

                                                                     تلخ یا شیرین؟؟؟

سهم من وتو جدایی است یا برابر است با تولد زندگی مان؟

چه زیباست لحظه ای که من به سهم خویش رسیده باشم و تو نیز به آرزوی خود!

چه زیباست لحظه ای که سرنوشت با دسته گلی سرخ به استقبال ما خواهد آمد!

چه تلخ است لحظه ی جدایی ما و چه غم انگیز است لحظه ی خداحافظی ما!

این سوی زندگی ما در تب و تاب یک دیدار می باشیم

وآن سوی زندگی یک علامت سوال در آخر قصه ی من و تو دیده می شود!

آیا ما به هم می رسیم یا نمی رسیم؟؟؟

                                           سرانجام این داستان به کجا ختم خواهد شد؟؟؟